Waterstanden en droge voeten…

De Paasdagen staan voor de deur, voor de kerkdeur! Het kerkzilver wordt gepoetst, zangkoren treden op en de cantates worden uitgevoerd. Sprankelende energie is overal zicht- en voelbaar in de stad. Het waterpeil probeert men met die benodigde energie, ondanks het zakken van de Goudse bodem, binnen de kademuren te houden. Het behoud van droge voeten, de bestrating, woon- en winkelpanden en ons erfgoed is een groot goed.

Dat was tijdens het Rampjaar van 1672 wel anders. De Oude Hollandse Waterlinie ligt voor een groot deel in Zuid-Holland, en om de bevolking te beschermen greep de legerleiding terug op een eerder gebruikt verdedigingsmiddel: het onder water zetten van de (ook Goudse) polders. Het inundatieproces zou niet snel verlopen en de weerstand van de boeren was groot. Het verzet leverde in de Krimpenerwaard een ‘keerkade’ op, waardoor het westelijk deel van de Krimpenerwaard niet onder water liep. Gouda is (volgens de gemeenteambtenaar) ook betrokken bij de Oude Hollandse Waterlinie. Dit cultuurhistorische erfgoed draagt bij aan de identiteit van onze leefomgeving.

Daar hoort het tegengaan van een dalende bodem met alle gevolgen vandien voor ons behoud van het erfgoed ook bij. Eerst maar ander spetterend water. Het repeteren van het Badkamerkoor in… de Oud Katholieke Kerk aan de Hoge Gouwe.

Prettige Lentedagen!